Zondag 18 maart 7.45 uur.

De wind giert om het huis en het bed is lekker warm. Opstaan en gaan fietsen?
Niet naar buiten kijken.... het raam zegt al genoeg!

Maar ik heb toch meerdere reden om te gaan:

• Bestuurslid....
• Mijn vrouw is ook al om 7.00 uur op de fiets naar haar werk vertrokken.....( als ik niet zou gaan, zou dat door haar zeker worden bestempeld als $%&**x!@)
• Net nieuwe kleding en dan niet komen opdagen.... 

Nee..... motivaties genoeg, dus opstaan!

Bij aankomst op de Eggerlaan zie ik een vijftal leden al twijfelachtig kijken,... we zijn met zijn zessen, wat doen we? We besluiten om toch naar Den Dungen te fietsen. Op de weg naar Heeswijk-Dinther zien we al de pijlen van de georganiseerde tocht; volgen dus. Wat een wind en wat een regen. We splitsen de groep en we rijden met zijn drieën verder. De nieuwe shirts en broeken worden nu voor het eerst ingereden en besmeurd met een mengsel van water en alles wat er verder op de weg ligt. Ik moet zeggen, het Tenax logo doorstond de test; het blijft leesbaar! Over de rest zal ik zwijgen, het is gewoonweg afzien. Bij aankomst in Den Dungen hebben we er ca. 21 km op zitten en worden we ontvangen met een lekker bakske koffie. We zijn nummer 47, 48 en 49 die zich inschrijven voor de tocht. De beperkte opkomst door het slechte weer, valt dus erg tegen voor de organiserende club Vlug Trug uit Den Dungen. Eenmaal aan de koffie, begint het pas echt te regenen en dat doet ons besluiten om nog een tweede kopje koffie te nemen.

Na deze welverdiende pauze vertrekken we weer, maar moeten voor deze lange pauze wel de tol betalen. De doorweekte schoenen worden namelijk fantastisch afgekoeld en dat krijg je niet zomaar weer op temperatuur. De wind zit echter grotendeels in onze rug en de regen wordt warempel steeds minder. We vliegen letterlijk naar Vorstenbosch.

Niet dat dit aan mij ligt hoor, ik voel mij meer als dat mannetje achterin op deze tekening. Mijn clubgenoten jagen er echter aardig over heen. Vlug terug dus!

Bij aankomst thuis strompel ik naar binnen. Het contact met de grond voelt aan alsof ik op mijn enkels loop. Ik voel mijn onderkoelde voeten gewoonweg niet meer. Snel naar boven een lekker hete douche en even een verslagje schrijven.

En uiteindelijk dan toch een voldaan gevoel. Deze zware kilometers droegen toch weer bij aan een opbouw van mijn conditie.
En mijn pleidooi: al is het bed lekker warm en het weer erg slecht, ga gewoon. Je hebt er namelijk zelden spijt van.

Groetjes,

Hans Schoenmakers