Grenslandklassieker 15-05-2011

Het was de bedoeling dat we met een stuk of 9 renners in Geleen van start zouden gaan.

Uiteindelijk waren het er maar 4.

Geblesseerd, verhinderd, te vroeg, bang…………of geen schoenen.

Daar stonden we dan, Ronnie, Gerrie en Maarten (collega van E. van H.) en ik.

Maar hoe zit het dan met E. van H. ??

Eigenlijk wil ik het er niet over hebben maar binnenkort komt dat nieuws toch door, dus dan kun je het maar beter vernemen uit betrouwbare bron, aan al die overdreven verhalen heb je tenslotte ook niets.

We komen in Geleen aan, maken de kofferruimte open, en haal daar wat spulletjes uit, schoenen, helm, handschoenen, gelletjes, repen……je kent het wel, gewoon de dingen die onmisbaar zijn als je een dagje gaat fietsen.

Wij zijn bezig met alles een beetje in orde te maken,……….komt E. van H. aangelopen,……stil,…..beetje bleek,………niet iets voor E.

Je zou denken dat hij zich niet helemaal lekker voelde.

Nou……….dat was ook aardig in de richting,…..hij was zijn schoenen vergeten………

Kijk….als je ergens maanden naartoe hebt geleefd, dagen getraind, klaar om er een mooie dag van te maken,….dan ben je niet blij als je geen schoenen hebt.

Ook de organisatie kon E. niet helpen.

Dan maar op pad met de resterende renners.

De eerste echte klim was de Kouberg, …en ja hoor, de “toon” is gezet, ik kom als laatste boven, ik ken mijn plaats, het zal wel  een zware dag worden.

Het wegdek is nat, de eerste lekrijders staan al aan de kant, later blijkt dat het een begin van erger was.

Mooie tocht verder, mooie paden, mooie omgeving, maar wel af en toe donkere lucht.

Dan de Loorberg, mooie klim, wel lang maar goed te doen.

Een stuk verderop zie ik links van de weg een bordje staan: Camerig !!!!!!!!!!!!

De eerste gedachte was: ze hebben me gestrikt, het zou een mooie tocht zijn.

Maar dan komt het besef,…..het moet, niet zeiken, vanaf hier weet je wat er komt.

Een stukje verder hebben die gelovige Limburgers een kruis geplaatst, nou, daar heb je wat aan, je kunt daar beter héél erg in jezelf geloven….

Halfweg deze klim komt Jorg voorbij (was later gestart met Martijn en wat collega’s geloof ik)

Zwaar Mari,  riep hij nog vlug even ………jaaaa !!! wrijf het er nog maar even lekker in.

Ergens vlak voor het 3 landenpunt zie ik Gerrie vaart minderen, eindelijk er zijn er meer die vermoeidheidsverschijnselen hadden, zo leek het.

Hoe had ik dat kunnen denken, ……zijn ketting zat strak tussen 2 tandwielen.

Natuurlijk ga je dan helpen, na wat gefrunnik kon Gerrie weer verder, met zijn handen vol smeer en vuiligheid, dat wel.

Nog geen 50 meter verderop reed ik lek, voor mij de eerste keer in al die jaren.

Samen met Gerrie was de klus zo geklaard.

Ronnie en Maarten waren inmiddels al bij het 3 landenpunt aangekomen.

Tot daar had ik niet willen klagen maar het was niet anders, mijn teen (jicht) begon toch echt tegen te sputteren. Vooral met het klimmen voelde het steeds onprettig aan, en om dat op 1/3 van de tocht te negeren …..leek mij onverstandig.

Net na het 3 landenpunt kon de route ingekort worden tot 100 km, dat was voor mij de oplossing, de rest reed gewoon de 150 km.

Ergens op 70 km ,…..weer lek, ……mijn 2^e reserveband kwam lek uit de verpakking, heb ik weer, maar een eindje verderop was weer een pauzeplek, en ja hoor, daar verkochten ze bandjes, wel tegen woekerprijzen natuurlijk maar je kén niet zonder.

Op 75 km begaf ook dat bandje het, ik zat weer zonder.

Dan zinkt de moed wel even in je natte SCHOENEN,  (het regende steeds) .

Maar een aardige man hielp mij weer op weg, hij was bereid om zijn reserve band af te staan.

Het vervolg van de tocht ging verrassend goed, wel tegen de wind in, maar meer vlak werk en dat deed het teentje goed.

Precies op 100,4 km was daar de finish, tijd om te kijken of E. nog ergens te vinden was.

Nog steeds teleurgesteld zat hij in de bus van Ronnie.

Een uurtje later arriveerden ook Ronnie en Gerrie, door de koude spieren en teveel oponthoud  was het laatste deel voor hun ook erg zwaar geworden.

E. had zich de rest van de dag een beetje vermaakt met wat geslenter door Geleen, heeft zich verdiept in ontroerend goedzaken en koffieshops waar ze eigenlijk liever geen koffie verkopen,…... Hij vond het wel een beetje raar dat het plaatselijke bordeel gesloten was………………………???

Aan de tocht op zich mankeerde niets, erg mooi, maar wel jammer van het weer en al dat lekrijden.

En natuurlijk, let er op wat je allemaal mee moet nemen, ik noem dan geen namen,……WIE DE SCHOEN PAST TREKKE HEM AAN.

Mari van den heuvel