Hallo Allemaal,

 Het was zondagavond. Willem en ik bespraken onder andere onder het genot van een pilsje de tactiek voor de oranjetocht in Horst. We spraken af dat we om 7 uur s`morgens zouden vertrekken. Zo gezegd, zo gedaan. Die ochtend lieten we ons inschrijven voor de tocht van 120Km. Ik kon aan Willem zien dat ie er zin in had en met een fris maar nog een beetje slaperig gevoel begonnen we aan de tocht. De eerste 25 Km zouden door Nederland gaan. Daarna zouden we door Duitsland gaan, waarna we het laatste stukje via het veerpont weer in Horst uitkwamen.

We hadden er een goed tempo in zitten, verscheidene groepen hadden we al achter ons gelaten. Totdat we op een bepaald moment een clubje van 7 man tegen kwamen, die ons voorbij schoten. Die gingen hard. Ik besloot samen met Willem om het clubje te volgen. Op hun achterste stonden sponsors zoals Fortis Roermond, dus dacht ik: dat belooft wat. Hier kwam toch abrubt verandering in toen we onze eerste beklimming (een van de weinige) kregen. Het clubje ging zo langzaam dat we besloten toch maar weer als duo verder te gaan. Dit hielden we vol tot aan een paar kilometer voor de pauze. Willem zag bij een beklimming een man snel omhoog gaan en kon het niet laten om deze solo door te laten gaan. Ik moest dit laten passeren omdat mijn klimvermogen nog niet echt optimaal is.

Bij de pauze troffen we elkaar weer. We pleegden snel een sanitaire stop, aten en dronken wat en besloten toen de laatste 60 Km maar eens in te gaan zetten. Het begon meteen goed, bij vertrek schoten we nog snel voor een groep van 20 a 30 man. Maar bij de eerste de beste T-splitsing waren we de pijlen kwijt en moesten we weer omkeren. Tot voor zover een slechte start. We haalden opnieuw de club in. Na een tijdje weer de pijlen kwijt. We begonnen er flink van te balen. Dus weer omkeren en weer achter diezelfde club aan. Ik moet wel zeggen als je onderhand 3x dezelfde club inhaald, kent iedereen de teksten Tenax en Vorstenbosch.

Na zo`n 118 Km en 5x verkeerd gereden te hebben (niemand vertelde ons ook dat er pijlen op de weg stonden), rook willem bloed en stoofde vooruit. Aangezien ik niet precies wist hoe lang we nog moesten en het feit dat ik niet meer in het wiel kon geraken bleef ik een paar minuten achter. Bij het veerpont was het wedertreffen. (schitterend woord!).

Nadat we met zo`n 50 wielrenners (schatting) aan de andere kant van het water terecht kwamen volgde de tocht. Ik was in het begin nogal afwachtend omdat de groep vrij groot was, ik zag Willem zo`n 50m van me vandaan. Toen kwam de vaart erin. en de groepen werden verdeeld. ik zat bij de achterste groep. Willem reed zo`n 4 groepen voor mij. Ik dacht toen meteen; dit laat ik niet zo maar gebeuren en ik begon aan de inhaalslag. Het zou nog zo`n 12 km zijn tot aan Horst. Ik zette een redelijke snelheid in en ging zo heel langzaam van groep naar groep. Ik keek op mijn teller. 38-40km/H. Niet slecht. er was tenminste niemand die de moeite nam me te passeren. Ik zag dat zo`n 150m voor me, Willem daar het voortouw aan het nemen was. Toen ik in het op 1 na laatste groepje zat, wist ik dat het geen zin meer had om nog verder naar voren te gaan. De laatste paar Km bleef ik op mijn positie totdat de finish in zicht kwam, daar zag ik Willem staan. Willem vertelde mij dat ik een halve minuut na hem was gearriveerd. Niet slecht. Moe en voldaan zetten we onze fietsen achter op de auto en genieten nog even na van de tocht.

Niet slecht, zeker niet slecht.