Maanden geleden wilde ik me aanmelden voor de Amstel Gold Toerversie. Natuurlijk weer 150km, ging vorig jaar niet slecht...., moet weer kunnen dus! Zouden Erik van Hoek en Ad Donkers ook meedoen? Op die vraag kreeg ik te horen van Ad: "Jaaaa…Jaaaa..ik weet ut nie". Ach, laten we de druk opvoeren dacht ik ….af en toe een SMSje met wat “bemoedigende” opmerkingen. Een SMSbundel verder kwam het verlossende “ja wij doen ook mee”….. maar wel de 100km. En daar stonden we dan, AD, Erik Jan Koenen en ondergetekende, klaar voor de 100km. Op de eerste klim bij Berg en Terblijt na was het bijna steeds vlak. De eerste 50km was een eitje; voor we het wisten waren we bij de pauzeplek. Daar kreeg ik een SMSje van mijn collega’s, die net als vorig jaar ergens langs het parcours stonden, “hé Mari, wij staan op 37km, waar blijf je?” Prachtig als je dan een berichtje terug kunt sturen met: “ik zit op 50km, waar blijven jullie?”

Na de pauze, kregen we een vervelend klimmetje, even ging het niet best met me,

Erik vond het nodig om dat even in te wrijven: "héé Heuvel, nou hedde zeker niks te zegge!" Ad probeerde door 2 vingers in zijn neus te steken ook iets duidelijk te maken. Ter hoogte van de Fromberg stonden toch mijn collega’s? Even een praatje maken dus. Erik en Ad konden daardoor een behoorlijke voorsprong opbouwen en mochten zonder mij beginnen aan het beklimmen van de Keutenberg.

Tja,…dan is het schrikken, als je denkt dat je er eindelijk eentje kwijt bent en je hoort dan boven aan de Keutenberg op z’n Vorstenbosch: "Hoe ist jongens?" Na die puist is het eigenlijk niet ver meer tot de Cauberg; daar aangekomen is het zaak om vaart te maken en goed door de bocht naar links te komen. Dat lukte best aardig, maar net dáár lag de ketting op het verkeerde tandwieletje, Ad maakte van de gelegenheid gebruik om met flink wat bluf mij voorbij te komen. Dat lukte aardig, maar een stukje verder zwalkte hij van links naar rechts en leek het of hij het stuur van zijn fiets wilde verwijderen.

En Erik ??? Nergens te bekennen, die waren we kwijt. En dan achteraf nog hard roepen dat hij nog over had,………… Het was 13.45 uur toen we in de tent aankwamen. Terugkijkend op deze 100km waren we het best eens, het viel mee, het was een makkie, het was mooi en nog droog. Mooi, dan doen we volgend jaar toch gewoon de 150km??? Wat denk je, weer : Jaaaa…Jaaaa..ik weet ut nie.

Een paar dagen geleden toch maar weer een paar SMSjes verzonden, dat er nog plaats is bij de Jan Janssen Classic.
Zouden ze meedoen, hebben ze het lef, het zijn er wel 150.
Of wordt het:   Jaaaa…Jaaaa..ik weet ut nie.

Mari van den heuvel