Zaterdag 23 juni stonden we voor een nieuwe uitdaging, 150 km op de Veluwe tijdens de Jan Janssen Classic.

De afgelopen dagen was het weer bar en boos, dus het was al de hele week twijfelen of het wel verstandig zou zijn om naar Wageningen af te reizen. Zaterdagmorgen ziet de lucht er behoorlijk goed uit, en de weersverwachtingen zijn zodanig dat er de temperatuur ideaal is, en de buien is maar afwachten waar die zullen vallen. Dat risico nemen we dus. Vol goede moed gaan we met 14 personen richting Wageningen.

In Wageningen aangekomen blijft het twijfelen wat de kledingkeuze wordt, lange of korte mouwen, regenjasje aan of toch uit, zou de bodywamer van pas komen?? Nadat ieder zijn keuze heeft gemaakt, en meteen de reiskosten door iedereen aan de chauffeurs worden voldaan, gaan we richting de inschrijving.

Waar we met dit weer bang voor zijn is vooral het LEKRIJDEN. En je hoeft er maar aan te denken, of de eerste lekke band is al een feit nog voordat we bij de start zijn. Dat doet mij besluiten om bij de start een extra voorraadje binnenbandjes in te slaan.

De eerste kilometers rijden we nog gezamelijk, maar vrij snel rijdt een groepje van 6 man weg, en een groep met 8 man gaat in een iets rustiger tempo verder. Ik besluit samen met Jordy in de tweede groep te blijve, omdat we de afgelopen weken weinig kilometers hebben gefietst. Na een kilometer of 18 heb ik wat voorsprong in een beklimming, en die tijd kan ik mooi benutten voor wat wildplassen. Jan van Grunsven komt als laatste boven, en vergaapt zich aan zijn zoon die daar een boompje water staat te geven. Dit in combinatie met de uitputting van de beklimming zorgt ervoor dat hij via de stoeprand op een hekje beland! 

Zeker in de beklimmingen zijn de krachtsverschillen zichtbaar, maar die worden dan weer in de afdalingen gecompenseerd! In de afdalingen van de Posbank krijgt Jan van Grunsven (toepasselijk voor vandaag op zijn Jan Janssen-fiets) dan ook de bijnaam Jan Raas.

 Bij de eerste eetpost treffen we de snelle groep nog. Aangezien de volgende eetpost aangeven staat over circa 90 km, nemen we hier de tijd om voldoende te eten en drinken. Echter 25 km later treffen we de stempelpost in een café in Loenen, en hier moet ook even een kop koffie worden gedronken. Intussen heeft Jan ontdekt dat hij bij de val zijn achterband flink heeft beschadigd ("hij was nog splinternieuw"). De plaatselijke fietshandelaar heeft nog net één bandje op voorraad.

Op kilometer 99 (Posbank) staan supporters van Ben ons op te wachten met een schitterend spandoek. Uiteraard stoppen we hier even om onze ervaringen uit te wisselen. De aanmoedigingen voor Ben zijn ook zeker op zijn plaats, want we weten hoe hij enkele maanden geleden een flink ongeluk heeft gehad. De prestatie die hij vandaag levert is daarom extra bijzonder.

Na een fenomenale afdaling op de Posbank, komen we langzaam in een donkere lucht terecht. De eerste regendruppeltjes vallen, en ik besluit om (al fietsend) mijn regenjack aan te trekken. Er zijn er meer die dat voorbeeld volgen, maar moeten hiervoor toch even van de fiets. Terwijl we stoppen onder een paar boompjes, barst de hemel open. Enkele minuten later beginnen de bomen door te druppelen, maar houdt de regen weer op. Dat zal ook de enige regen zijn die we die dag krijgen!

Bij de stempelpost op 119 km blijkt dat Frans v.d. Kamp in een afdaling is gevallen, en zijn rechterhand blijft wat pijn doen. Toch gaan we weer verder, maar bij de eetpost van 132 km gaat Frans toch even bij de EHBO langs: waarschijnlijk gebroken middenhandsbeentje krijgt hij te horen. De hand wordt ingetaped, en Frans gaat weer verder !!!!

De laatste kilometers zijn voor velen erg zwaar. De één wijt het aan te weinig training, de ander aan onderschatting van de route en de volgende raakte uit zijn ritme door de stops, maar samen komen we toch moe maar voldaan terug in Wageningen. Onderweg hebben we een heel leger aan lekke banden gezien, maar heeft onze groep geen enkele lekke band gehad!

Samenvattend kan ik de Jan Janssen Classic iedereen aanraden: Schitterend parcours (wellicht mooier dan Amstel Gold Race) dat je zeker niet moet onderschatten in de beklimmingen, prima organisatie en verzorgingsposten, en zeker niet zo massaal als de Amstel Gold Race zodat je normaal kunt blijven fietsen.

Inmiddels weten we dat Frans al een aantal weken in de gips zit: Sterkte Frans.