Tja, beter laat dan nooit.

Ik heb het over de lentetocht welke op 25 maart werd georganiseerd door Ons Verzet in Schaijk.

Wij besloten om de tocht te beginnen in Uden waar de route vlak lang kwam.
Bewapend met sportdrank en een paar musli koeken moest ik het wel gaan redden die dag.
Ik had immers al wat getraind, dus wat kon er nu misgaan?

De tocht voerde ons verder via Mill, Wilbertoord en Ledeacker naar Rijkevoort. Maar voor we daar aankwamen sloeg het noodlot bij me toe. Mijn fiets koerste voor heel even als een dweil over de weg, om daarna heftig te protesteren bij het achterwiel; LEK!.

Maar ach, ik had toch een reserveband bij, dus even aan de slag.
Onder het toeziend oog van vele clubleden haalde ik behendig de buitenband eraf en lokaliseerde het lek. Daarop weer de buitenband gecontroleerd om de oorzaak eruit te halen. Een venijnig scherp steentje had zich dwars door de buitenband naar binengewerkt en een soort speldenprikje achter gelaten. Genoeg om mij aan de kant te zetten en al wat bibberend de schade te laten repereren.

Ik pakte mijn reserveband onder het zadel vandaan en kreeg toen ineens wat twijfel; had ik die band destijds ook niet lek gereden? Het zal toch niet dat ik... ? En ja hoor, onder al die priemende ogen moest ik constateren dat ook deze band al lek was. Met het schaamrood op de kaken mocht ik een band lenen en ik zorgde dat ik weer snel op de fiets zat.

Oef,...... wat een afgang.... toch? 

In Rijkevoort aangekomen, genoten we van een bakkie koffie terwijl er werd gesproken over de zojuist afgelegde kilometers inclusief de "pechvogel".

Afijn, we waren inmiddels wat opgewarmd en wilden weer aan het tweede gedeelte van de tocht beginnen. Maar dat pakte toch wel heel anders uit dan voorzien.

Goed en wel zaten we op de fiets of Frans v.d. Kamp riep : Lek!
Terwijl wij weer flink afkoelden, werd de band door Frans gerepareerd terwijl Jan Dortmans Frans wat stabiliseerde; Frans was nog kennelijk nog wat aangeslagen door zijn eerdere inspanningen.

Ik nam revanche met mijn fotocamera en legde dat moment maar eens even vast. Een wat verkleumde man op de voorgrond, decoreerd het schouwspel.

Dat Frans niet de enige met stabiliteitsproblemen was, bleek een paar seconden later... Een wachtende ploeggenoot verloor zijn balans en ging er maar eens bij liggen! Dat moest natuurlijk ook op de foto:

Na deze verlengde koffiepauze vervolgden we de toch richting Beugen, langs de Viltse plassen. Daarna richting Haps, Beers, het mooie Linden met zijn Lindense plassen, de brug over richting Overasselt, Nederasselt, Velp en via Schaijk terug naar Vorstenbosch.

Het moraal van dit verhaal?
Zorg dat je materiaal in orde is en dat je een reserveband bij je hebt.

Enne..... (lig)fiets voorzichtig!