Beste fietsvrienden, het is inmiddels echt stil op de website en zag vandaag dat ik mijn eerder geschreven verslag van een tocht in mei dit jaar nog niet had gepubliceerd. Alsnog trakteer ik jullie op deze ervaring in html code en hoop dat ik hiermee vele leden uitdaag om ook eens een verslagje te schrijven.

Het is zondag 18 mei en mijn wekker loopt af...... "nu al?"

Even balen, want ik was zo rond de klok van 04.00 uur pas in bed. Dus naar buiten kijken, want het weer moet toch wel echt héél mooi zijn voordat ik er uit ga.......... "Het is mooi......Oef!" Mijn vrouw Hetty kijkt mij wat slaperig aan en denkt er iets ander over..... ze verklaart mij voor gek.

(Eerder vannacht was ik aan het werk tijdens een evenement en stond achter de knoppen voor de verzorging van het geluid. Het was erg gezellig....)

Ik loop wankelend naar de badkamer en kom maar moeizaam op gang. Ik neem mij voor om het vandaag maar eens rustig aan te doen. Het is opvallend hoe je na zo'n korte nachtrust achter de feiten aan blijft lopen. Ik zit zo lang te kloten met mijn aankleden, eten, bidons vullen, banden oppompen etc. dat ik om klokslag 08.00 uur net de Eggerlaan in rij en verderop de ploeg al zie vertrekken. Al gauw ben ik bij het peleton...., vandaag zijn er opvallend veel renners verzameld. Het moet gezegd worden; een prachtig gezicht in al die uniforme kleding. De achterste man, onze (nog)vrijgezelle Martijn v.d. Pol, reageert verrast op mijn late aankomst. "Hé, toch nog wakker geworden?" Mijn aanvankelijke schaamte voor mijn late aankomst wordt echter al snel weggevaagd door een klein compact object dat ver achter ons opdoemd. Het blijkt Jeroen Kanters te zijn, welke bezig is om het peleton in te halen. Het kan dus toch nog later..... Als we hem zien naderen gaan onze gedachten even uit naar zijn fiets, want deze wordt letterlijk gesloopt onder de vernietigende kracht van zijn ledematen. Toch duurt het behoorlijk lang voordat Jeroen zwaar hijgend achter ons arriveert.

Het waait dus hard vandaag!

We haken in op de toertocht van Aarle-Rixtel/Ravenstein en gaan al snel de vlakke polder in op weg naar de maasdijk bij Gewande. Maar voor we daar komen slaat bij ons nieuwe lid het noodlot toe. Christ Vogels krijgt na behoorlijk kopwerk last van koppijn. Het gaat echt niet meer en hij besluit om te richting huis te rijden. Erg vervelend voor hem en ik hoop dat hij deze dip weer snel te boven zal komen. We gaan weer verder en ik stop nog even omdat mijn tenen in mijn rechterschoen oncomfortabel zitten. Mijn vermoeden wordt bevestigd: De laatste keer dat ik heb gefietst, heb ik het wisselgeld van de traditionele pauze naderhand in mijn schoen gedaan. Door mijn gehaast was ik dat vanmorgen even vergeten er uit te halen. Op een of ander manier zie ik het peleton erg snel kleiner worden. Vlug in de achtervolging! Al gauw zit mijn hartslag op zo'n 158 en rij ca. 38 km/per uur. Wat valt dat tegen.... het waait erg hard. Maar langzaam aan besef ik dat het peleton harder is gaan fietsen.... leuk, gezellig, aardig..... Dit was mij nu echt die 2 euro waard zeg! Als ik bij het peleton arriveer bekruipt mij het gevoel dat ik dit niet ga volhouden....... het is alles bij elkaar net even iets te veel. Ik ben blij dat ik even achterin zit.

We rijden de maasdijk verder af en na wat wisselingen kom ik samen met Ronnie van Grunsven op kop. We voeren het tempo wat op naar ca. 30 km/per uur. Ik baal, want ik voel dat het niet lekker gaat. Maar dan gebeurt er na een tijdje toch weer iets wat het wielrennen nou zo speciaal maakt. Gek genoeg begint de tegenwind te wennen en loopt het tempo vanzelf op. Alhoewel ik mij flink moet inspannen, laat ik niets merken.
Ik ga wat strakker in het zadel zitten en houd mijn bovenlichaam zo stil mogelijk compleet met pokerface. Het is alsof ik weer achter de knoppen zit en met het grootste gemak het volume wat opendraai met een lichte beweging van een soepel lopende shuifregelaartje. Even wat wraak op het peleton nemen, speelt eerlijk gezegd ook wel wat mee... Het voelt het geweldig! De ene kopman komt en gaat. Ik zie Ravenstein opdoemen en weet dat er voor de pauzeplaats een heuveltje ligt als we over de spoorlijn moeten. Ik schakel naar mijn hoogste versnelling en ga op de pedalen staan. Als een helderziende zie ik de achterste man van vanochtend op de loer liggen. Dit is mijn laatste kans om Martijn als vrijgezel te kloppen... Ik gooi alles eruit en het werkt! Martijn laat een brede grijns op zijn gezicht zien en beseft dat ik hem door had. Wow!

Na een welverdiende pauze met koffie en appelgebak rijden we weer verder en krijgen langzaamaan de wind in de rug. Thuiskomen is nu een makkie. Eenmaal in Vorstenbosch kunnen we terugkijken op een geslaagde rit maar maken we ons wel wat zorgen om Carlo... als hij maar niet definitief afhaakt.

Even later ziet mijn vrouw een vermoeide man binnenstrompelen welke direct richting de douche gaat. Na een volgeplande zondagmiddag vertoont hij rond 19.30 uur de eerste verschijnselen van energie tekorten. Bij oprecht geïnteresseerde vragen van haar zijde, kijkt hij haar loensend aan en probeert zich met zijn bijna dichtgevallen rode oogjes te herinneren waar haar vraag ook al weer over ging. "Ga toch naar bed!", zegt ze, en ze heeft nog gelijk ook! Ik slaap van 20.00 uur die avond tot 07.00 uur maandagochtend.

Dan klinkt er muziek uit de wekker en ik denk........"wat een mooi muziek evenement op zaterdagavond was dat"
De wind blaast door de gordijnen de slaapkamer in en ik denk....... "wat een mooie maar zware tocht wat dat"
Dan sta ik op en ben even later onderweg om weer wat euro's te gaan verdienen en ik weet...... dat ik zeker een paar euro's zal gaan uitgeven in de pauze tijdens de volgende fietstocht.

Ik kan niet wachten........ fiets ze!