Op zaterdagmorgen is het al vroeg uit de veren voor ons team, omdat we zo'n 200 km in de auto moeten om in Assen deel te nemen aan het NK Toerfietsen. Met 5 leden gaan we op pad. Dit is ook het minimum aantal waaruit een team moet bestaan, dus het is zaak om straks bij het fietsen ook bij elkaar te blijven, en niemand te lossen. Omdat voor veel mensen de vakantie nog niet ten einde is, en in Vorstenbosch het Jeu de Bouletoernooi georganiseerd wordt, hadden we maar net voldoende aanmeldingen om een team te vormen. Frans van de Kamp, Peter van Laathoven, Jo Goossens, Jan en Ronnie van Grunsven gaan de eer van TWC Vorstenbosch verdedigen.  Dit met de Olympische gedachte 'meedoen is belangrijker dan winnen', want er is totaal niet getraind om ervaring op te doen met het fietsen van een constant tempo.

Na een voorspoedige reis kleden we om op de parkeerplaats van De Bonte Wever, een splinternieuw hotel bij de kunstijshal. Tegenover ons staan de kampioenen van vorig jaar hun kampioenstrui aan te trekken. Daarbij duidelijk aangestaard door de omstanders die allemaal in gedachten zelf die kampioenstrui voor 2010 al aantrekken.... Daarna fietsen we het stadion binnen, de halfoverdekte kunstijshal waar nu nog een betonvloer ligt, maar over enkele weken al weer geschaatst zal worden. Hier krijgen we de spullen overhandigd die nodig zijn om aan de tocht deel te nemen: stempelkaart (toch niet voor 11 steden???), voor elke fiets een bikechip voor tijdsregistratie, een rugnummer per deelnemer en een stuurbordnummer per team. Bij het opspelden van zo'n rugnummer krijg je toch wel de kriebels. In principe ga je van huis voor een leuke fietstocht in Drenthe, je mag eigenlijk geen ambities hebben als je zonder voorbereiding deelneemt. Maar als je dan een rugnummer krijgt wil je toch de hoogst mogelijke klassering.

 Precies volgens de startlijst wordt vanaf 9.01 uur met een tussenpauze van 1 minuut het volgende team op pad gestuurd. Net voordat we bij de start zijn nog een groepsfoto maken, en een laatste check door de organisatie op de afwezigheid van horloges, telefoons, kilometertellers etc. Om 9.49 uur (we zijn team 49) zijn we dan aan de beurt om via een half rondje stadion het stadion te verlaten en over de tijdsregistratiematten het Drentse landschap in te rijden. Meteen in het begin zitten er al wat onverwachte bochten in het parcours, waarschijnlijk bewust door de organisatie aangelegd om zo de deelnemers al uit het ritme te krijgen. We blijven overigens normale verkeersdeelnemers, waardoor we na een kilometer of 5 ook een behoorlijk tijd stil staan bij een rood stoplicht.

Inmiddels beginnen enkele teams ons in te halen. We zijn gestart in volgorde van opgegeven snelheid, met de langzaamste als eerste en de snelste als laatste. Aangezien wij 27,6 km/uur hebben opgegeven, en 28 km/uur het maximum is, moeten de teams achter ons dus op een redelijk gelijke snelheid rijden. Toch worden we door meerdere teams ingehaald, waardoor we gaan twijfelen: rijden wij nou zo langzaam of rijden zij te snel??? Aangezien ikzelf deze week enkele keren heb gekeken welk verzet ik moet draaien om deze snelheid redelijk te kunnen handhaven, wordt er door de overige leden vertrouwd op mijn  'deskundigheid'. Er staat inmiddels een flinke wind in de rug en het is erg verleidelijk om op te schakelen, maar ik houd stug mijn gekozen verzet vast. We gaan ervan uit dat de snellere teams zich niet kunnen beheersen en daardoor te snel gaan.

Ergens halverwege de ochtendetappe komen we bij de pauze, wat tevens meting van de tussentijd is. Vlug een beker dorstlesser drinken, de peperkoek eten we al fietsend op. De tijd die we stil staan, telt gewoon door bij de 2e etappe, dus een te lang oponthoud geeft extra onzekerheid over de snelheid die gefietst moet worden. Dat is duidelijk te merken aan de teams die blijkbaar zeer serieus bezig zijn, want zelfs een minimaal oponthoud levert een maximaal gescheld op bij sommige deelnemers. Het vervolg van de tocht gaat over een parcours waar Parijs-Roubaix jalours op zou zijn. Het zijn dan geen kasseien, maar de klinkers liggen hier zover uit elkaar dat je je afvraagt waarom dit een verharde weg wordt genoemd.  De 'flex-stay' in mijn carbonfiets maakt dan ook overuren om mijn comfort te waarborgen.

Om 12.10 uur rijden we het stadion weer binnen, klaar met de eerste helft van de dag. Heel even gaat het miezeren, ondanks de vele bewolking was het nog steeds droog gebeleven. Onder het genot van de lunchpakketten, zittend op de tribune van het stadion, evalueren we de stand van zaken, en concluderen dat we voor ons gevoel het juiste tempo hebben aangehouden. Vol goede moed vertrekken we weer even later weer uit het stadion voor de 3e en 4e etappe.

Al snel merken we dat de wind nog sterker is geworden. Peter en ik moeten tegen de wind echt volle bak koptrekken om het tempo redelijk constant te houden. En met de wind in de rug moeten we bijna bijremmen om niet te snel te gaan. Hoewel we door hetzelfde gebied rijden als 's ochtends, loopt de route wel anders. Ook nu weer halverwege een tijdsmeting (op dezelfde plaats als 's ochtends)  met dezelfde taferelen. Inmiddels hebben Peter en ik behoorlijk last van zadelpijn en andere ongemakken. Het lijkt zo simpel om een tocht te fietsen die qua gemiddelde eigenlijk behoorlijk lager ligt dan normaal. Maar dit is eigenlijk veel zwaarder dan een normale tocht. Probeer het maar eens: een tocht van 120 km op hetzelfde verzet afleggen, en niet even bijschakelen als je wind in de rug hebt, of na een bocht even lekker uit het zadel om aan te zetten.....  Maar binnenkort zullen we het zien bij de clubdag!

Inmiddels zijn we al redelijk gevorderd in de 4e etappe, en zit de dag er nagenoeg op. We hebben het idee dat we de 3e en 4e etappe wel iets sneller hebben gefietst. Dat komt misschien ook wel omdat we enkele teams met een laag startnummer ingehaald hebben, die hebben dus ook een duidelijk lager gemiddelde opgegeven. We komen op een stuk wat ik herken van de eerste 5 kilometers van vanochtend, dus we zijn bij terug. Net voor een viaduct slaat dan het noodlot toe: Peter rijdt lek. Ik weet dat het niet ver meer is, maar met een lekke band is het niet te doen en we willen wel gezamelijk over de streep komen. Als we een groter team hadden gehad, zouden we 2 mensen kunnen achterlaten om de met de rest een goede tijd neer te zetten, maar dat lukt nu niet. Dus band verwisselen (de teams die we net ingehaald hebben lachen ons allemaal uit) en het laatste stuk volle bak naar de finish om zoveel mogelijk verloren tijd in te halen.

Uiteindelijk blijkt dat we op de 55e plaats zijn geëindigd van de 62 gestarte teams. De straftijd van ruim 10 minuten in de 4e etappe heeft ons inderdaad een goede klassering in de weg gelegd. We lagen op koers voor een klassering rond de 25e plek. Da's jammer, maar hoort erbij. Na afloop genieten we van het dinerbuffet dat we gereserveerd hebben. Zo kunnen we met een volle maag aan de terugreis beginnen. We hebben in ieder geval genoten van een mooie dag in het Drentse landschap, met een PERFECTE organisatie van 't Kamrad uit Assen.

Groetjes Ronnie van Grunsven

Meer informatie op http://www.kamrad.nl/ en http://www.ntfu.tv/