EINDELIJK. De eerste overwinning van het seizoen is binnen. De zesde

wedstrijd van het seizoen en dan is het toch raak.

Zondag middag ga ik alleen naar Apeldoorn. Vriendin heeft andere

verplichtingen dus moet ik alleen.  In Apeldoorn aan gekomen ga ik me

meteen omkleden want er zijn aangegeven inrij tijden omdat het

benelux cup is en dan mag je niet inrijden tijdens een wedstrijd.

Maar ben te laat en de elite renners zijn al weg.

Dan ga ik me maar inschrijven en op de weg wat warm fietsen.

Tijdens de wedstrijd van de elite sta ik wat te praten met andere renners

die ook niet het parcours hebben verkent. Maar heb ik heb hier vorig jaar

ook al gefiets en had gehoord dat de meeste stukken waar we komen dat we daar

vorig jaar ook zijn geweest dus hoop op het beste.

Rond kwart voor 5 smiddags gaan we opstellen.  Sta op de tweede start rij en stel op achter

een renner waarvan ik denk dat ie wel hard start.

Mijn gedachte zijn goed en ben goed weg. Zit meteen in de kopgroep en laat 1 renner

voor gaan om het parcour een beetje te verkennen.

Maar na een halve ronde neem ik over omdat hij te veel fouten maakt naar mijn zin.

Dan blijft er maar 1 renner in mijn wiel zitten, de rest kan niet volgen. Ik ken hem en weet

als ik een keer goed door trek dat ik hem ook wel weg speel dus maak me niet zo'n zorgen.

Na de eerste doorkomst zit hij nog in mijn wiel maar na de eerste helling moet hij al lossen.

De volgende rondes kan ik mijn voorsprong uitbouwen en ga onbedreigd op de finish af.

Na een mooi podium met champagne ga ik snel naar huis want moet nog naar een verjaardag

waar ik me nu wel kan vertonen.

Hopelijk kunnen we deze conditie een beetje vast houden naar het NK toe.

Hopelijk kunnen we daar ook een goed resultaat neerzetten.

Groetjes Corno

In de week van Hemelvaart ben ik me ons gezinnetje een weekje naar de Eifel geweest (park Heilbachsee van Center Parcs).  Aangezien we onze energie hard nodig hebben voor de aanstaande verhuizing van ons bedrijf, konden we hier even lekker op adem komen. Uiteraard liet ik deze kans niet voorbij gaan om ook m'n fiets mee te nemen. Aangezien m'n MTB niet op de fietsendrager past, was het snel duidelijk dat de racefiets mee zou gaan.

Gedurende de week heb ik drie tochtjes gefietst. Binnen relatief korte afstand tot het park had ik een mooi rondje gevonden van circa 15 kilometer, waarin drie beklimmingen van elk 1500 meter lengte zaten. Door dit rondje meerdere malen te fietsen bleef ik toch op redelijk korte afstand van het park verwijderd. Ik was immers maar alleen op pad!  Niet dat ik me bij pech niet verstaanbaar kan maken, maar voor het thuisfront was dit toch wel een veiliger gevoel. Zie de bijgevoegde foto.

Om kort te zijn: De Eifel is een geweldig fietsparadijs. Op de racefiets kun je je hartje ophalen met hele mooie beklimmingen en goede wegen. Maar het ultieme fietsplezier in de Eifel is toch wel de MTB. Ze hebben daar een MTB-netwerk opgezet, met hele mooie singletracks. Ik baalde dus wel dat ik de MTB niet bij had, maar ook op de racefiets moest ik onbedoeld een stuk MTB-en. Toen ik een fietspad al een heel stuk gevolgd had, hield het opeens op. Omkeren vond ik geen optie. Er stond wel een routepijltje bij, maar dat was toch echt een MTB-route.

Het pijltje wees rechtsaf, een weiland in door het gras met een dalingspercentage van ruim 20%. Nog net kon ik 25 meter lager weer een pijltje herkennen, op een grindpad. Toch maar gekozen om dit te volgen, want ik wist dat die route langs ons park kwam. Met beide benen aan de grond glibber ik door het natte gras naar beneden. Gelukkig zijn de goden mij goed gezind en rijd ik geen lekke band op het volgende grindpad. Achter het park lag ook nog een mooie beklimming, vergelijkbaar met de Eyserbosweg maar dan nog wat langer!

Wellicht dat deze omgeving nog eens door onze club wordt bezocht als buitenlandse trip????

Hallo fietsers, 23 mei zijn wij getrouwd
en een paar van onze clubleden hadden een erg mooi kado voor ons.
Wij waren hier zo blij mee dat we dit toch even op de site wilden laten zien.  

Groetjes, Martijn & Marjon

(Een opmerking van de webmaster: Alweer een Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken .........?!)

Maanden geleden wilde ik me aanmelden voor de Amstel Gold Toerversie. Natuurlijk weer 150km, ging vorig jaar niet slecht...., moet weer kunnen dus! Zouden Erik van Hoek en Ad Donkers ook meedoen? Op die vraag kreeg ik te horen van Ad: "Jaaaa…Jaaaa..ik weet ut nie". Ach, laten we de druk opvoeren dacht ik ….af en toe een SMSje met wat “bemoedigende” opmerkingen. Een SMSbundel verder kwam het verlossende “ja wij doen ook mee”….. maar wel de 100km. En daar stonden we dan, AD, Erik Jan Koenen en ondergetekende, klaar voor de 100km. Op de eerste klim bij Berg en Terblijt na was het bijna steeds vlak. De eerste 50km was een eitje; voor we het wisten waren we bij de pauzeplek. Daar kreeg ik een SMSje van mijn collega’s, die net als vorig jaar ergens langs het parcours stonden, “hé Mari, wij staan op 37km, waar blijf je?” Prachtig als je dan een berichtje terug kunt sturen met: “ik zit op 50km, waar blijven jullie?”

Na de pauze, kregen we een vervelend klimmetje, even ging het niet best met me,

Erik vond het nodig om dat even in te wrijven: "héé Heuvel, nou hedde zeker niks te zegge!" Ad probeerde door 2 vingers in zijn neus te steken ook iets duidelijk te maken. Ter hoogte van de Fromberg stonden toch mijn collega’s? Even een praatje maken dus. Erik en Ad konden daardoor een behoorlijke voorsprong opbouwen en mochten zonder mij beginnen aan het beklimmen van de Keutenberg.

Tja,…dan is het schrikken, als je denkt dat je er eindelijk eentje kwijt bent en je hoort dan boven aan de Keutenberg op z’n Vorstenbosch: "Hoe ist jongens?" Na die puist is het eigenlijk niet ver meer tot de Cauberg; daar aangekomen is het zaak om vaart te maken en goed door de bocht naar links te komen. Dat lukte best aardig, maar net dáár lag de ketting op het verkeerde tandwieletje, Ad maakte van de gelegenheid gebruik om met flink wat bluf mij voorbij te komen. Dat lukte aardig, maar een stukje verder zwalkte hij van links naar rechts en leek het of hij het stuur van zijn fiets wilde verwijderen.

En Erik ??? Nergens te bekennen, die waren we kwijt. En dan achteraf nog hard roepen dat hij nog over had,………… Het was 13.45 uur toen we in de tent aankwamen. Terugkijkend op deze 100km waren we het best eens, het viel mee, het was een makkie, het was mooi en nog droog. Mooi, dan doen we volgend jaar toch gewoon de 150km??? Wat denk je, weer : Jaaaa…Jaaaa..ik weet ut nie.

Een paar dagen geleden toch maar weer een paar SMSjes verzonden, dat er nog plaats is bij de Jan Janssen Classic.
Zouden ze meedoen, hebben ze het lef, het zijn er wel 150.
Of wordt het:   Jaaaa…Jaaaa..ik weet ut nie.

Mari van den heuvel

Om te beginnen heb ik mijn reeks voort gezet om 2e te worden. Ook in Havelte lukte me het niet met afwezigheid van Danny om 1e te worden. Woensdag morgen al vroeg uit bed omdat ik naar Havelte moest.  Rond een uur of 6 reden we aan. We zijn er tegen kwart voor acht en ben als een van de eerste. Vlug omkleden en parcours gaan verkennen. Het was niet veel veranderd dus dat zit wel goed. Vergeleken met vorig jaar was het nu een makkie om rond te fietsen. Vorig jaar was het al weken rond de 28 graden en was het daar een woestijn geworden. Maar nu kon ik overal fietsen.  Bij het inschrijven krijg ik het eerste nummer. Dat belooft veel goeds. Bij de start word er nog wat gebabbeld maar dan is het serieus.

Nu ga ik de 25e naar Apeldoorn. Zou er eerst niet naar toe gaan omdat we pas zondag om 5 uur starten en dat vond ik een beetje laat. Maar ook daar kan Danny niet naar toe dus gaan we daar het nog maar een keer proberen. Heel misschien rij ik 17 mei het district kampioenschap in Berlicum. Maar dat ligt een beetje aan hoe druk het op het werk is en hoe de beentjes voelen.

Groetjes Corno

Veel van onze  clubleden reden onlangs de toerversie van de Amstel Goldrace. Wij werden met z'n allen als VIP ontvangen en werden voorzien van koffie en broodjes. Na een korte toespraak door Michael Boogerd begonnen de meesten van ons aan de 150 km en 4 reden de 100 km. Na een 50 km was het mij wel duidelijk; het ging lekker! Wel jammer van de regen in de laatste 40 km. De Camerig was voor mijzelf een van de mooiste klimmetjes. De Keuterberg was natuurlijk al bekend als een stijl stukske. Helaas moest ik mijn klim afbreken omdat er iemand letterlijk omviel van vermoeidheid, waardoor ik niet kon passeren. Aangezien ik nog vooraan op deze helling zat, ben ik maar even naar beneden gegaan en even afgewacht tot het wat rustiger werd. Want lopen doe ik niet! Dus snel vol gas naar boven en voorbij de zwoegende en afstappende renners. Jawel, ik heb er zelf een gezien die ongecontroleerd zijn maaginhoud in de berm moest ledigen. Had hij iets verkeerd gegeten of misschien een (Amstel)biertje de avond ervoor? Of was het gewoon erg steil?

Bij aankomst wachtte ons een lekker biertje inclusief massage in de VIP tent. Goed geregeld dus. 

Wil je zien hoe ik en deze clubleden het ervaren hebben? Klik dan op het Amstel logo en voer de achternaam in.

We hebben in elk geval erg genoten en kijken al weer vol verwachting uit naar de volgende toertocht.

Groet,

Webmaster op wielen,

Hans Schoenmakers