Corno Pennings is op zondag 5 juli NEDERLANDS KAMPIOEN geworden bij het wielrennen voor bakkers, categorie 20-40 jaar.

Wij willen namens alle leden Corno VAN HARTE FELICITEREN met dit geweldige resultaat.

Lees hier zijn eigen wedstrijdverslag.

NK Wielrennen voor Bakkers,

Het eerste nk staat voor de deur. Eerst die voor de bakkers en over twee weken op de mountainbike.
Zondag morgen rijden we vroeg naar Amersfoort voor mijn nk. Het is op het parcour van de plaatselijke wielerclub.
We zijn er vroeg en er zijn al een paar bakkers die aan het infietsen zijn. Ook word ik begroet door mensen die mij onderweg al hadden gezien en die zeiden nog tegen elkaar “das een mooie colnago”  . Ik heb geen gebrek aan aandacht. Ze komen steeds naar mijn fiets kijken.
Maar er zijn nog meer mooie fietsen. Ook ik ga er vanuit als je een mooie fiets hebt en geschoren benen, dan ben je een kandidaat voor het podium.

Na mijn nummer te hebben gehaald ga ik een paar rondjes inrijden. Het parcours is maar een kleine 1,5 km lang. Dus dat worden veel rondjes als we een uur plus 3 rondjes moeten. Er zit een paar scherpe bochten in en een klein viaductje.

Om 11 uur worden we toegesproken door de organisatie. Daarna gaan we gezamenlijk 3 rondjes inrijden en krijgen dan dus een rollende start.
Alle groepen zitten nu samen en alleen aan het rugnummer kan je zien in welke categorie je fietst. Ik zit in de 40- groep.
Het regent demmarages maar iedereen rijd het gat wel dicht of het nu een renner is in je eigen categorie of niet.
Ik hou alleen maar de rode rugnummers in de gaten. Ik zelf probeer ook een paar keer weg te rijden maar krijg niet meer dan een meter of 30 en dan gaan ze er weer vol in de achtervolging en is het gat weer zo dicht.

Na 45 minuten  gaat de 60+ categorie afsprinten en rijden wij gewoon verder. Maar er vormt zich een kopgroep en die rijden langzaam weg. Maar het is niet aan de 40- renners om het gat dicht te rijden omdat er van ons niemand bij zit. Er word te laat gereageerd door de 40+ renners en de groep is weg.  De groep sprint af en wij gaan nog door. We blijven maar met 4 renners over en proberen om beurten weg te fietsen maar niemand komt weg. Ik probeer als ik ingehaald word wat toneel te spelen en zo te doen dat ik moe ben. Af en toe laat ik een gaatje en doe net of ik het niet dicht kan rijden. Maar intussen zie ik op mijn teller dat het met de hartslag wel goed zit.
Na de bordjes van nog 3 ronden te gaan word er heel hard gereden. Weg rijden is eigenlijk niet meer mogelijk maar heb gemerkt dat van de vier renners er twee het moeilijk hebben in de bochten. Ze komen enkele keren in het gras en moeten dan een gaatje dicht rijden.
We gaan de laatste ronden in en ik gok het op een sprint.
Ik laat iemand anders steeds de gaatjes dicht rijden en ga voor de laatste bocht op kop rijden. Maar net voor de bocht gaat er eentje onder mij door en trekt meteen door. We gaan de laatste rechte lijn in maar er is nog een viaduct te gaan en de wind is vol tegen.
De “cervelo” rijder gaat net voor het viaduct vol aan en ik denk meteen, das te vroeg in het wiel blijven en boven op het viaduct vol door gaan. Zo vlug dat ik het nu opschrijf zo vlug gaat het op dat moment ook. Je kan niet twijfelen want dan ben je gezien. Ik schakel bij en ga vol aan. Een sprint van dik 150 meter maar het is alles of niets.
Mijn benen schieten vol en beginnen zeer te doen maar denk maar aan 1 ding en dat is als eerste over die streep komen. Ik fiets door en mijn benen hebben nog nooit zo zeer gedaan maar dan is er de streep en kom als eerste over de finish.
Wat een kicke gevoel geeft dat. De pijn in de benen is in 1 keer weg en het rondje uitfietsen is heerlijk. Alleen het viaductje lijkt nu wel een berg. Maar tevreden kom ik bij het podium en we krijgen meteen de bloemen. Helaas geen trui omdat dit weer sinds lange tijd was dat ze het nk organiseerde en ze wisten niet hoeveel deelnemers er zouden zijn. Als ze dan 3 truien moesten kopen  en er waren te weinig deelnemers zouden ze met het budget in de knoei komen.

Moe maar voldaan ga ik me omkleden en gaan we de auto weer inpakken voor het ritje naar huis. Onderweg hebben al veel mensen gebeld die ik had gesmst.  Ook ’s avonds nog wat telefoontjes.
Wat geeft dit toch een heerlijk gevoel.

Maandag morgen is het wel weer gewoon om half 4 opstaan maar deze keer kom ik op het werk en voelt dat toch een beetje speciaal. Iedereen komt wel ff een praatje maken. Heerlijk. De dag is zo voorbij.

Nu proberen om de vorm vast te houden tot over 2 weken. Dan is er het NK mountainbike in Noorbeek. Maar nu nog eerst ff genieten.

Groetjes Corno