MTB-Wedstrijd Heeswijk.

Na een lange tijd van geen mtb wedstrijden te hebben gereden. (nk was de laatste ) was het zondag weer eens tijd om lekker te crossen.
De woensdag er voor waren we nog op het parcours geweest om het een beetje te verkennen. Toen lag het er modderig bij. Maar als het nu tot zondag droog zou blijven dan zou het wel te doen zijn.
Zondag morgen word ik wakker en hoor alleen maar regen. Dat belooft niet veel goeds. Het houd op met zachtjes te regenen en het begint er goed uit te vallen. Maar ga er toch met frisse tegen zin naar toe. Ik wil er op tijd zijn want Ronnie rijdt nog eerst mee in de funklasse. Hij moet in de regen starten en het is er ook niet meer mee opgehouden. Maar na een super prestatie van Ronnie, 10e plek., sprak ik Ronnie nog ff om de wedstrijd door te spreken en of ik ergens rekening mee moest houden. Het parcours wat best goed te rijden zei Ronnie. Zwaar maar te doen.
Rond half 11 gaan we opstellen en mag zo rond de 4e start rij staan. Als we weg zijn is het volle bak rijden naar de eerste bult om daar een beetje een goede uitgangs positie te hebben. Daarna is het veelal single track. Ik zit rond de 7e plek als ik de bult op rij dus dat was zeker goed gegaan.
Ik kom de eerste ronde goed door en sluit aan bij een groepje. Maar al snel valt dat uit elkaar en ik kan als 6e door rijden.
Ronnie stond vanaf de kant te roepen hoe het er voor stond bij mij. Het gat naar nummer 5 was te groot maar de voorsprong op nummer 7 bouwde ik steeds uit. Het was nu zaak om deze plek te behouden. Dat zou een mooie afsluiting van het seizoen zjin.
Maar met nog 2 ronden te gaan ga ik hard onderuit. Net voordat ik de camping op wil draaien val ik hard op het asfalt, precies waar de grint ligt. Als ik op sta ben ik ff dizzy maar zoek toch al snel mijn fiets. Nu had ik een mooie plek en die wil ik ook behouden ook. Ze geven mijn fiets en sla er een paar keer tegen aan dat het meeste weer recht zit en ga weer verder. Maar met de tranen in mijn ogen moet ik het bergje op de camping omhoog lopen. Maar wil niet opgeven. OPGEVEN IS VOOR ALTIJD, PIJN IS MAAR TIJDELIJK.
Als ik dan de laatste ronden in ga lig ik op de 7e plek. Het gaat bijna niet meer maar nu ben ik er bijna. Onderweg hadden de vaste supporters het wel gezien dat het niet goed met mij ging. Ik had het beter niet kunnen laten zien aan mijn vriendin. Die trok wit weg maar die werd ook weer goed opgevangen.
Uiteindelijk kom ik toch nog als 8e over de finish. Met een dubbel gevoel. Super blij met de uitslag maar val bijna van mijn fiets van de pijn. Ronnie pakt snel mijn fiets vast en ik ga naar de ehbo.
Daar maken ze het meeste van de wonden schoon en bellen meteen naar het ziekenhuis dat ik er zo aan kom.
We rijden dan ook meteen naar de huisartsen post en daar maken ze allen nog een keer goed schoon. Hechten ging niet want mijn knie was een groot slachtveld geworden.
Met de nodige pijn rijden we dan naar huis waar ik me ga wassen en op de bank zitten.
Wat kan mountainbike toch mooi zijn maar ook pijnlijk.

Nu het seizoen er bijna op zit. ( weet nog niet of ik de zondag kan rijden ) ga ik nadenken wat ik doe volgend seizoen. Stoppen of toch nog 1 seizoen doorrijden. Het is bijna te mooi om te stoppen. Had ik maar iets meer tijd om te trainen dan wist ik het wel. Maar …….

Groetjes Corno

Foto’s van mijn knie,elleboog en onderbeen staan op mijn hyves http://bakkertjuu.hyves.nl/ maar zeg er wel bij dat het foto’s zijn voor de die hards onder ons. Gelukkig zijn ze een beetje wazig.