We zijn weer begonnen.  

Na de rust die ik had genomen nadat ik Heeswijk had gereden had ik besloten om toch nog maar een jaartje er aan te plakken. Nou ja besloten, ik werd wel een beetje overgehaald door mijn fiets maatjes. De wedstrijden zijn ook te gezellig om mee te stoppen. Het trainen begint in oktober weer en bouwen het zo langzaam op tot in maart. Ik heb wel wat minder tijd dan vroeger omdat Sven ook zijn aandacht nodig heeft. Ik probeer gewoon het beste er van te maken.
6 maart is het dan weer zo ver. De eerste wedstrijd staat gepland in Assen. Niet echt om de hoek maar omdat ik in Berlicum een goede start positie wil zal ik er toch moeten rijden.  Om kwart voor zes ’s morgens rijd ik naar Assen. De meeste carnaval vierders komen rond deze tijd pas thuis. Rond een uur of acht ben ik er.  Het is er 3 graden onder nul dus het word goed inpakken.  Nadat ik een rondje heb ingefietst word het gelukkig wel een beetje warmer. Allen de “zin” is er nog niet. Ik weet niet wat het is maar ben nog niet gemotiveerd om te fietsen. Als we opstellen is het een grote puin zooi. Normaal stelt de top tien op naar het klassement van vorig jaar en de rest word geloot. Maar nu was het opstellen “wie het eerst komt wie het eerst maalt”. Niet echt de bedoeling maar de jury durfde er niet veel van te zeggen dus zat er niet veel anders op dan te blijven staan. Na het startschot zijn we weg en ga rond de 20 plek het strand op. Die plek kan ik de eerste ronden wel behouden maar in de tweede ronde val ik en verlies ik een paar plekken.  Ik kom in een groepje en kan het tempo wel volgen. De laatste ronden weet ik nog van het groepje weg te rijden maar kom toch pas als 23e over de streep. Niet echt wat ik er van gehoopt had maar beter dit dan geen uitslag rijden.  Hopen dat het volgende week beter gaat. Na de finish is het uitrijden en omkleden en weer een ritje in de auto maken. Na dik twee uur ben ik thuis en kan ik nog het laatste stukje carnaval meepakken van de zondag.

Na een drukke week op het werk en een begrafenis van mijn oma is het zondag toch weer tijd voor een wedstrijdje in Berlicum. De hele week niet op de fietst te hebben gezeten en zaterdag middag nog snel mijn mtb te hebben opgehaald bij mutsaars  zijn we zondag in berlicum op het wedstrijd terrein. Mijn motivatie is nog verder gezonken dan vorige week en heb er totaal geen zin in. Zelf na het inrijden zeg ik tegen Manon, als het vandaag weer niet goed gaat dan stop ik er mee. Dan hou ik ff een pauze. Als ik ga opstellen komt gelukkig Ronnie nog kijken. Ook ons pap en mam zijn er. Er zijn dus genoeg mensen langs de kant die me aanmoedigen. Ik sta op de tweede rij. Als het start schot klinkt ben ik meteen weg. Heb een super start en ga als vierde het veld in. Omdat het veel single track is blijf ik op die positie hangen. Als Rick weg rijdt denk ik er aan om aan te pikken maar besluit het toch niet te doen. Ben veel te bang dat ik me dan opblaas en dan ver terug zal vallen. Ik ga op kop rijden en het tempo bepalen. De eerste ronden kom ik dan ook als tweede door. Ik rijd nog steeds op kop maar Ronnie zegt dat ik niet te veel moet doen en mijn krachten moet sparen. Maar rij best makkelijk en ga niet verder dan het tweede wiel zitten. Ben veel te bang dat er mensen weg rijden en dat ik niet kan aanpikken. Dus blijf ik op kop rijden op 90 procent van mijn kunnen. Ik merk door mijn tempo dat het groepje toch kleiner word. Het tempo is dus hoog genoeg.  We rijden nog met 7 man dus als het goed ga rij ik minimaal top acht. Iets wat ik niet had durven dromen vanochtend. In de laatste ronden proberen er twee weg te rijden en kan het gat 1 keer dicht rijden maar de tweede keer moet ik ze toch laten gaan. Podium zit er dus niet meer in maar we gaan er nog voor. Als we achter de finish door rijden het het laatste stuk single track nog moeten komen er nog twee over me heen en ga als derde het laatste stukje in. In de laatste rechte lijn kan ik ze niet meer in halen en kom als 6e over de streep. Het beste resultaat tot nu toe dat ik ooit bij de Masters heb gereden. En dat na zo’n week. Over de finish komen er bij mij alle emoties van de hele week uit. Iets wat ik nog nooit heb gehad maar misschien om dat je zo diep gaat komt er dan alles uit. Met een super gevoel ga ik naar huis en deze wedstrijd heeft me wel weer de zet gegeven om door te gaan. Iets wat ik net nodig had.
Ook Ronnie nog bedankt voor het aanmoedigen. Iets wat ik deze wedstrijd heel hard nodig had. En als iemand nog een hele goede team manager nodig heeft dan moet je maar eens bij Ronnie aankloppen. Die weet mensen wel te motiveren. 
Mijn volgende wedstrijd is in Heeswijk. Een criterium. Iets waar ook iedereen naar moet komen kijken want ik organiseer het zelf ook mee. Het is zeker de moeite waard. Eens een keer van dicht bij zien hoe hard zoiets gaat. Dus iedereen tot 27 Maart in Heeswijk.

Groetjes Corno