Het seizoen is weer begonnen.  Een nieuw seizoen, een nieuwe fiets en veel zin. De voorbereiding was goed; tenminste, dat moet je altijd maar weer afwachten zo voor de eerste wedstrijd. Ik heb veel duurtraining gedaan en veel kracht training. Ook een trainingsweekje op Mallorca (ja ja, de echte doen het, dus ik ook) heb ik gedaan. Samen met Danny zijn we een weekje wezen trainen onder begeleiding van Webtrainer. Via JDR cycling hebben we daar alle spullen gehuurd. Een aanrader voor degene die daar ooit wil gaan fietsen.

Zaterdagmiddag ben ik het parcours wezen verkennen in Berlicum. Het lag er droog maar wel zwaar bij. Hopelijk blijft het zondag droog en dan is het wel te doen. Zondagmorgen sta ik vroeg op en de spanning is er al. Alle spullen in de auto en rond half 8 zijn we in Berlicum bij de wedstrijd. Samen met Danny gaan we infietsen. Intussen zijn ook Ronnie en Jordy geariveerd. Helaas kunnen ze niet mee doen door ziekte en een blessure.  We schrijven ons in en gaan alles in orde maken voor de wedstrijd. ik heb start nummer 25, maar sta bij het opstellen op de tweede rij. Ik merk dat iedereen gespannen is, maar Danny en ik zijn de mannen die ze in de gaten gaan houden en wij hebben wat dingen afgesproken.

Om kwart over negen en we zijn weg. Ik zit er goed bij. Maar op het eerste stukje single track gaat er eentje voor mij onderuit en neemt mij mee. Ik sta vlug weer op en ga in de achtervolging. Ik moet me beheersen om niet volle bak er naar toe te rijden. Maar  ik sluit gelukkig weer vlug aan en neem over. Ik wil vlug een schifting maken. Het gaat me makkelijk af en zie dat we na een tijdje met zijn tweeen over zijn. Ik doe al het kop werk en ze schreeuwen van de zijlijn dan ik niet al het kop werk moet doen. Ik dwing in de voorlaatste ronden Danny op kop. Maar het tempo ligt daardoor veel te laag en er komen er nog twee aansluiten bij ons. Ik kijk het even af, maar wil niet hierdoor het podium mis lopen dus neem ik het weer over. Ik trek hard door en zie dat er eentje moet lossen en de andere zit op het elastiek. Dus dat zit goed. De laatste ronden probeer ik het nog om weg te fietsen maar dat lukt niet. Dan is het zaak om zeker als eerste uit het laatste stukje single track te komen. Dan weet ik ook wanneer Danny gaat aanvallen. En precies zo gebeurd het. Op het stukje fietspad versneld Danny en ik pak meteen zijn wiel.

 

Ik kan hem bij houden. We gaan samen de laatste bocht in en zie dat Danny mij daar niet had verwacht. Man tegen man gaan we naar de finish. Meer dan een 50 meter is het niet. Ik kom op de finish niet meer dan een halve fiets lengte te kort. Maar ja, te kort is te kort. Maar een 2e plek om mee te beginnen en weten dat alles goed zit is wel lekker. Terug kijkend op mijn hartslagmeter zie ik dat ik sprintte met een hartslag van 204! Dus harder kon het niet. Na wat nagepraat te hebben en wat uitgefietst te hebben, gooien we alles weer in de auto en gaan naar huis.

Nu kunnen we ons opwerken naar de volgende wedstrijd. Zondag naar Honselersdijk. Eens kijken wat het daar weer gaat worden........

Groetjes Corno