Wielerronde van Brabant, 1 mei 2011

Het was gruwelijk afzien. De harde wind en de harde koers.  Deze zondag ging ik weer eens een klassieker rijden. De ronde van Brabant stond op het programma. Rond een uur of half 11 kom ik in Liessel aan waar de start is van de ronde. Nadat ik mijn nummer heb opgehaald maak ik mijn fiets in orde. Ik twijfel tussen hoge of lage wielen. Maar zie er meer met hoge rijden dus besluit ik die ook te nemen. Nadat ik me heb omgekleed ga ik wat infietsen. Het is er druk. Er zijn zelfs teams uit Duitsland en Belgie. Maar ook teams uit Groningen staan aan de start.  Er zijn er maar een stuk of 25 die alleen rijden zoals ik.

Iets voor twaalf gaan we opstellen en er staan 200 renners aan de start. Met de politie en vrijwilligers op de motor voor ons en de ploegleiders auto’s achter ons missen we alleen nog de helikopters en we hebben een echte prof koers.

Als we weg zijn is het eerst een anderhalve kilometer geneutraliseerd rijden en dan laten ze ons los. Maar als we net weg zijn staan we al weer stil bij de spoorweg overgang in Deurne. Dan besluit de jury dat we na de spoorweg overgang opnieuw van start gaan. En dat is niet tegen een dove gezegd. Het word meteen op de kant gezet en ik moet alle zeilen bij zetten om bij te houden. Tot mijn verbazing zie ik al dat er mensen af moeten. We zijn nog maar een kwartier onder weg. Dat beloofd nog wat voor de rest van de wedstrijd. Af en toe valt het wat stil en dat vind ik wel lekker. Maar soms rijden we tegen de 60 per uur en zit ik vrolijk op de fiets alsof er niets aan de hand is. Wat kan de wind toch een invloed hebben.

Net voordat we in Boekel zijn is er een valpartij en word ik wat opgehouden. Snel beslis ik om over het fiets pad te gaan zoals er meer doen maar dat blijkt geen goede keuze. Nu zit er een heg tussen en kunnen we niet  meer op de weg komen. Pas bij een inrit kunnen we er terug op maar nu is alles weer op een lint getrokken en moet ik volle bak rijden. Gelukkig kan ik nog net voordat we in Boekel zijn aansluiten. Nu gaan we via Gemert-de Mortel-Bakel en via een omweg terug naar Liessel. Daar wachten nog 5 plaatselijke ronden. Maar voordat we er zijn komt er een stuk van een 3 kilometer waar het volle bak wind tegen is. En daar word het op de kant gezet. Al snel vormen er waaiers en valt alles uit elkaar. Ook ik moet er af. Ik kan niet meer volgen en val terug in een groepje. Er is nu een grote groep weg en dan volgt het peloton en dan wat kleine groepjes waar ik ook in zit. Het lukt ons in de 3^e ronde nog om terug te keren in het peloton maar als we aansluiten komt net het stuk tegen de wind weer. Meteen moet ik er weer af. Het gaat te hard en mijn benen doen zeer. Maar wil niet opgeven. Met een klein groepje draaien we goed door en blijven het peloton zien. Maar intussen zitten we al tussen de ploegleiders auto’s . Ik durf niet om te kijken maar volgens mij zit zelfs de bezem auto al achter ons. Maar het valt wat stil vooraan en ik kan via de auto’s weer een heel eind naar voren rijden. Zolang ik maar niet bij de jury auto uit de wind ga zitten mag het wel. En nog net voordat we de laatste ronden in gaan sluit ik aan bij het peloton. Blij maar totaal stuk rij ik het laatste rondje mee. Op het inmiddels bekende stuk wind tegen moet ik alles maar dan ook alles uit de kast halen om te kunnen volgen. Want vooraan willen ze er nog voor rijden. Ik haal het maar net als we de rotonde naderen en dan rechts gaan en zo goed als wind mee terug hebben. De sprint van het peloton laat ik aan me voorbij gaan en ik ben blij dat ik er ben. Echt helemaal gesloopt kom ik over de finish.

Als ik bij de auto ben plof ik op de stoel neer en heb er volgens mij wel een half uur gezeten zonder te bewegen. Ik was leeg, op en gesloopt. Maar na een half uur dringt het tot me door dat ik toch maar mooi gefinisht ben.

Als ik thuis ben en gedoucht heb staat de uitslag al op internet. En ben als 74^e gefinisht van de 200 starters. Maar zie ook dat er maar 81 gefinisht zijn. Een ware veldslag was het vandaag. Het is dan wel geen super resultaat maar ben er toch wel trots op dat ik vandaag gefinisht ben. Zo diep als vandaag ben ik volgens mij nog nooit gegaan op de race fiets.

10 juli heb ik weer een klassieker. Someren-Peer-Someren. Moet er toch nog wel ff over nadenken of ik die wel rij. Het is een ware aanslag op je lichaam zo’n koers. Lichamelijk maar ook geestelijk. Het is een zenuwachtige bedoeling. Ik snap ook niet dat iemand het elk weekend kan doen. Misschien wen je er aan maar ik in ieder geval nog niet. Nu eerst maar weer wat wedstrijdjes op de mtb. Maar eerst aankomende zaterdag een mtb clinic in heeswijk. Eens kijken of ik dat ook kan.

Groetjes Corno