Ik smeer wat boterhammen en vul mijn bidon met wat sportdrank. Wat eten, drinken en op naar het verzamelpunt in de Eggerlaan.
Om 08.00 uur starten we met 7 renners aan de geplande dijkentocht.
We hebben nog even discussie welke dijk we gaan rijden, maar kiezen al snel voor de Maas en Waal route.
Via Loosbroek, Rosmalen rijden we richting Zaltbommel.
Ik zit niet lekker in het zadel..... het kopwerk gaat mij weliswaar goed af, maar het zitvlees is kennelijk nog niet bestand tegen het grote aantal kilometers van de dag ervoor. "Niet zeuren jonge, doortrappen en zeer zeker niet aan mijn ploeggenoot Jeroen Kanters laten zien dat je er moeite mee hebt", denk ik even. Jeroen kijkt mij regelmatig aan en zegt dan ineens: "Hans, je hebt gewoon een pokerface!". Oef, hij heeft me door.....

We gaan na Zaltbommel de dijk op en worden verwend met een heerlijk parcours langs de Waal. Jammer dat het uitzicht wat wordt belemmerd door de nevel, maar de temperatuur is goed. We hebben wat wind tegen en met zo'n 32 km. per uur trappen we door totdat we een café langs het water zien.
We zijn de eerste klanten en de eigenaar is kennelijk net wakker. Wat versuft neemt hij onze wensen op en wij bestellen wat koffie en appelgebak, terwijl we over de rivier uitkijken. Deze ongeïnteresseerde houding verandert plotseling als de koffie wordt geserveerd. Een mooie jonge dame is nu kennelijk toch veel mooier dan het uitzicht over de rivier. Het werkt ook omzet verhogend, want een tweede kopje koffie wordt zeker niet afgeslagen.

Hoe dat komt?
Na thuiskomst viel mij het volgende op: Vol interesse las ik de gegevens van mijn kilometer en hartslagteller in op mijn laptop. Daar zag ik een vreemde piek in mijn hartritme. Terwijl we 0 km. per uur reden ging mijn hartslag toch even omhoog! Mijn analyse kwam toch uit op de mooie decolleté van deze serveerster. Zo zie je maar.... niet alle inspanningen worden geleverd door te trappen op je pedalen.

Maar goed, na de welverdiende pauze rijden we verder langs de Waal richting Nijmegen. De pauze en het uitzicht hebben mij duidelijk goed gedaan. Na wat kilometers zit ik samen met Jeroen Kanters weer op kop. Ik zet mijn beste "pokerface" op en zeg "even mijn benen wat losgooien". Aanvankelijk wil ik mijn benen inderdaad wat strekken door een zwaarder verzet te gaan fietsen en al staande op de pedalen de kuiten oprekken. Maar al gauw wordt mij duidelijk dat het heel goed voelt en ik besluit om het "losgooien" een andere dimensie te gaan geven. Langzaam bouw ik het tempo tegen de wind op: 35, 36, 38, 39, 40.... het voelt fantastisch! De groep gaat mee. Gelukkig kan Jeroen niet zien dat mijn pokerface plaats heeft gemaakt voor een verbeten blik. Na een tijdje roept iemand "Ho maar......" Een renner die voor de tempoversnelling was aangesloten op de groep kijkt mij verdwaasd aan en zegt dit toch echt niet normaal is. Jammer, want ik ging echt lekker. Ik besluit dit niet meer te doen en vanaf nu rekening te houden met de laatste in de ploeg.

Maar ik kan je vertellen; wat voelt dat lekker!
We trekken langs Dreumel, Wamel en staan ineens in Druten. We willen toch een keer weer terug over de Waal en Maas en besluiten wat twijfelachtig om de brug bij Ewijk te nemen. Helaas, bij Ewijk blijkt de brug alleen voor auto's toegankelijk.  Tja, dan maar richting Nijmegen en de brug over richting Wijchen.
En dan?....... we zijn hier nog nooit geweest en tja, was het nou Bergharen, Niftrik, Hernen...... we weten het niet meer. Als penningmeester komt bij mij de gedachte op over een budget voor een navigatiesysteem op het stuur van de ploegleider. Zo'n onpersoonlijk apparaatje is vaak heel resoluut in het aanwijzen van de weg. Dat is heel wat anders dan de persoonlijke meningen van de renners. Inclusief die van mij, gaven toch nogal wat wanorde. Links bleek zelfs wel eens rechts te zijn. Bij een tankstation tanken we letterlijk bij met wat drank en koeken en vragen de weg. Daarop vinden we via wat omzwervingen de brug bij Grave en koersen via Zeeland en het Slingerpad weer terug naar huis. Thuis aangekomen laat de teller een afstand van 140 km zien. Wow! Dat was een brugje te ver, want de planning was ca. 80 km. Maar goed, het was echt een geweldige route en iedereen was het hierover eens.
We moeten hem nog eens vaker rijden.