Vers bij de club, het is Woensdag dus laat ik eens meefietsen.

Het is 18.30 uur, we staan met 6 renners bij Jan op de inrit.

Jan komt even praten, hij heeft s’middags al 75 km gefietst en laat deze rit even schieten.

We spreken af dat we via Rosmalen langs de Maas en Oss weer naar huis fietsen.

In een rustig tempo gaan we naar Loosbroek, heerlijk, even uitwaaien, napraten over de rit naar Berg en Dal en genieten van de zon die nog net wat warmte afgeeft.

Het tempo gaat hoger, er valt een gaatje, even aanzetten dus.

Ergens voor Rosmalen komen we het eerste verkeerslicht tegen: ROOD,  hadden we dat niet allemaal gezien of waren we niet allemaal op de vergadering, vooruit, we waren niet allemaal op de vergadering.

Door Rosmalen, even opletten dus, de stoepranden kunnen veradelijk zijn, ook kun je op verschillende manieren van punt A naar B fietsen, onze formatie loopt daardoor af en toe enige averij op.

Buiten Rosmalen kunnen we weer gas geven richting Gewande, daar gaan we de dijk op.

Mooi uitzicht, frisse wind in het gezicht.

Het tempo gaat weer omhoog, tevens valt het mij op dat steeds dezelfde renners kop trekken, ach, laat ik dat ook even proberen.

Waw, het waait harder dan ik dacht, de wind giert langs helm en oren, ik hoor daardoor signalen achter mij niet meer, de signalen die mijn benen afgeven zijn echter heel duidelijk, ik probeer me daar niet aan te storen, watje, dacht ik even. Na een poosje laat ik me toch maar weer zakken, meteen groeit het respect voor die 2 renners die steeds het hoge tempo aangeven. Die kuiten, niks overgewicht dus, gewoon spierbundels. Weer gaat het tempo hoger, praten is er niet meer bij, uitzicht ???, NU EVEN NIET, ik zie mijn km-teller steeds dichterbij komen, ik schrik, 35 km/h, we hadden toch tegenwind !!!

Gelukkig, we gaan rechts de dijk af, richting Oss, vlak voor ons gaan de slagbomen bij het spoor omlaag, “balen” zeg, tijd voor wat drinken, even daarvoor verslikte ik me steeds.

De trein ging voorbij, dus weer verder, nu weer naar Loosbroek, het tempo bleef hoog, ongelooflijk, wat een krachtpatsers. Spieren waarvan ik niet wist dat ik ze had protesteren in alle hevigheid. Ik kijk even naar de renner naast me, we kennen elkaar uit onze voetbalperiode, hij was niet kapot te krijgen, deze wazige blik in zijn ogen kende ik nog niet.

Ja hoor, Vorstenbosch is in zicht, natuurlijk, een eindsprint.  Uit angst voor een oude blessure besluit ik maar niet mee te doen, je weet maar nooit.

We zwaaien nog naar elkaar en gaan naar huis.

Ging het te hard?

Nee hoor, het ging best lekker zo.

GEWOON MEER TRAINEN

De laatste man.